Na het beëindigen van de tweede wereldoorlog werden de Belgische Strijdkrachten ingelast ten zuiden van de Britse bezettingszone in een gebied tussen Aken en Kassel.

Het hoofdkwartier bevond zich sinds 1949 in Köln Weiden.
Garnizoenen waren er in Arolsen, Büren, Düren, Soest, Werl, Siegen, Arnsberg, Lüdenscheid Spich en Aken Brand.
Op het einde van de bezetting werden de Belgische Strijdkrachten ingelijfd onder een NATO militair plan.
In de BSD waren toen ongeveer een 16500 Belgen, soldaten met gevolg.
In 1996 werd het commando van 1BE Corps naar Saive bij Luik overgeheveld.
In 1998 waren er nog 2200 militairen in Duitsland en het garnizoen Köln bleef bestaan tot einde 2003
.
gif

Ten gevolge van deze beslissing werden dan ook sedert 1991 systematisch de gebouwen ontruimd en teruggegeven aan de Duitse Instanties.

Op 27 juni nam het garnizoen met een indrukwekkende plechtigheid op de "Schuetzenplatz Loh" afscheid van haar garnizoensstad.
De plaatscommandant, kolonel SBH Jef Van Reusel overhandigde aan zijn collega voorzitter van het DBG en burgemeester van de garnizoensstad Luedenscheid in een ontroerend moment de Belgische vlag die voor een laatste maal werd gestreken.
Detachementen van de verschillende eenheden, plus een afvaardiging van het 2JP en hun vaandels en standaarden namen deel aan deze plechtigheid, die werd opgeluisterd door een muziekkorps van de Bundeswehr.

Op 30 Sep 94 hadden de eenheden van de Oost-Sector de kwartieren in de BSD verlaten. Wat nog achterbleef waren families die meer van hun leven in Duitsland vertoefden als in hun eigen land. Kinderen die in Duitsland geboren waren en er hun toekomst opgebouwd hadden, kinderen die al getrouwd waren en zelf kinderen hadden

De op rust gestelde militairen die hun kinderen niet konden achterlaten en daarom ook nooit naar Belgie zijn teruggekeerd.
In het totaal bleven 272 Belgen in Luedenscheid wonen waarvan 174 mannen waren.

Tien jaar later waren er nog 200 Belgen waarvan 128 mannen.
Het ware niet te verwachten dat deze, die slechts hun jeugd in Belgie doorgebracht hadden, nu plotseling zouden terugkeren naar dit land.
Toch blijft de gebondenheid met Belgie bestaan, zo zijn er verschillende verplichtingen die moeten nageleefd worden.
Het valt zeer goed op dat men nog Belg is zolang men het Belgische paspoort of identiteitskaart bezit. Dit is dan ook een van de redenen waarom vele van de Belgisch kinderen nu de Duitse nationaliteit bezitten.

Belgie lag ver weg, de Belgische TV werd niet overgenomen door de Duitse overheden.
Alle achtergeblevenen merkten nu, aangezien er minder gelegenheid was om hun moedertaal te spreken, dat men zijn moedertaal aan het vergeten was. Dit gaf dan ook de aanstoot om een vereniging te stichten en een plaats te vinden waar de Belgen zich konden treffen om een babbeltje te doen in hun eigen taal.

De vereniging kreeg de naam van Belgen in Luedenscheid.
In het begin was dit een zeer losse bijeenkomst waar vele herinneringen opgehaald werden. Enkele maanden later viel op dat er toch een organisatie moest aanwezig zijn. Er werd een bestuur verkozen die deze opdracht op zich nam en tot op heden nog steeds in handen heeft.

Zij stelden zich als doel:
Leden te helpen, te ondersteunen bij eventuele problemen met aanvragen of het invullen van formulieren. De ondervinding had uitgewezen dat er bij sterfgeval heel wat problemen opkomen vooral als de overlevende onze taal niet machtig is en niet weet welke formulieren moeten opgesteld worden en waar deze moeten toekomen

Deze vereniging vervolgd uitsluitend vriendschappelijke doeleinden en wil hiermede enkel de samenhorigheid binden. Vergadering wordt gehouden elke tweede donderdag van de maand in restaurant Athene Luedenscheid. Iedereen is hierop hartelijk uitgenodigd en steeds welkom. Eenmaal per jaar wordt er een jaarlijkse vergadering gehouden om het jaarprogramma vast te leggen. Lid van deze vereniging kan iedereen worden. De uiteindelijke opname beslist het bestuur

Onze eerste jaarlijkse vergadering.